Met een crash in de eerste run over de eerste rollersectie, iets wat me in geen twee jaar overkomen is, en een diskwalifictaie in de tweede run door het missen van de laatste sprong, was het niet echt een droomdebuut. Maar om het verhaal een positieve wending te geven, ik stond dus voor het eerst daadwerkelijk aan de start in de worldcup. Na een berg blessureleed en griepvirussen was ik eindeijk met mijn startnummer in de gate van de start op Stoneham en mocht ik echt de course gaan bedwingen. In de trainingen gisteren had ik al wat vlakke landingen te pakken en ook vandaag was ik weer flink aan de beurt. Het voordeel van te vroeg landen is dat je niet hoog hoeft te springen, maar het nadeel is meestal dat je op het vlakke gedeelte landt, net voor het steile stuk waar de landing "smooth" is. In ieder geval was ik toe aan wat fijn warms, check de video..
Met een zonnetje op de auto en country FM op de radio, vertrokken Frank, Jorik* en ik naar Stoneham op een zeer schappelijke tijdstip in de ochtend. De weg was rustig, het uitzicht wijds en we waren zo op de parkeerplaats bij de lift waar ook Jorik een handtekening van Frank op de parkeerplaats gekruld kreeg. De marshall die toevallig voorbij kwam schudde met zijn hoofd en Frank zwaaide, vriendelijk als altijd, goedgemutst terug.
Over mutsen gesproken, we hadden allemaal een muts gekregen van de organisatie en het was er een zonder bolletje erop. Die moest dus gepimpt worden en in de supermarkt (waar we water kochten omdat leidingwater niet te drinken is wat smaak betreft) kwam ik een bolletje wol tegen in de juiste kleur en die ging ook in het boodschappenmandje. In het hotel een kartonnetje gescoord, paar cirkels op getrokken met behulp van een glas en de tandpastadop en daar zat ik dan.. Midden in de lobby met een geleende schaar pompoentjes te maken, moet toch een raar gezicht geweest zijn met die lompe handen.
Om weer even bij het snowboarden terug te komen, de piste lag er tiptop bij en na een paar rondjes inboarden gingen we verkennen. Als alles wedstrijdklaar opgebouwd is, is het werkelijk een feest om naar te kijken, allemaal blauwe lijnen, gates (poortjes) en rode netten op de course geplaatst. Na alles doorgesproken te hebben was het tijd voor de eerste trainingsrun op 80% en alles was ook op lage snelheid te rijden, met uitzondering van de finishsprong. Deze reuzenpukkel van zeven meter hoog moest toch met enige snelheid overbrugd worden. De rest van de training ben ik beziggeweest om het eerste rollersdeel goed onder de knie te krijgen en de daaropvolgende sprong, een gemene kicker die je een zwieperd meegeeft. Met de rest van de course in delen meegepakt was mijn doel om heelhuids de dag door te komen, daar mijn ervaring tot nu toe anders uitgepakt was.
Voor morgen zijn er wat positieve wijzigingen in de course aangebracht, waaronder de eerste kicker en gaan we er een goede race van maken. De wax zit er weer op!
Vandaag in Stoneham geweest, een klein gebied op een half uur van Quebec rijden vandaan. Met mooie houthakkers hutten en andere stijlvolle huizen doet het zeer klassiek western aan, lekker sfeertje! Het gebied bestaat uit drie bergen met vijf liften en vanaf elke lift een aantal afdalingen van blauw tot black diamond en uiteraard allemaal voorzien van een naam. Ze heten Cannonballrun tot Bossanova, niets geen nummers of Duitsers die naar nummer 6a richting dal vragen, machtig mooi systeem! Op de parkeerplaats heeft Frank me nog het Olympisch symbool laten zien, maar dat staat allemaal in het filmpje..
Morgen hebben we training, de course ligt er mooi bij met veel rollers (wasborden) en mooie sprongen. Zal even wat beelden proberen te verzamelen..
Na een dikke twee uur rijden van Montreal zijn Frank en ik vanmiddag in Quebec aangekomen, een oude Franse stad aan de St Laurens rivier. Met een flinke gang en vol met ijsschotsen stroomt deze reus gestaag naar de Atlantic, de pont vaart met grote bogen vanwege de stroming heen en weer en vanaf de hoger gelegen boulevard kunnen we alles mooi bekijken. Sommige straatjes lijken wel uit een boek van Dickens te komen en de banken, kerken en paleizen zouden net zo goed in Parijs kunnen staan. Carnaval wordt ook hier gevierd en vandaag is de laatste dag, overal waar je kijkt lopen honderden vrolijke mensen, de gure vochtige kou trotserend.
Morgen gaan we naar Stoneham, een gebied onder de rook van Quebec en naar het schijnt koud. Brrrrr..
Een extra lange valentijn, onze tijd 9 uur vroeger en dus bij Danielle 9 uur langer, danzij het tijdsverschil. Jammer alleen dat ik dan niet bij haar ben, maar dat hoort er nu eenmaal ook bij en maak ik wel goed. Alle restaurants zaten vol met stelletjes, elkaar verliefd in de ogen kijkend met Sinatra op de achtergrond, daartussen zaten Frank en ik aan een tafeltje de vreemde eenden in de bijt uit te hangen. Morgen reizen we door naar Stoneham voor de volgende worldcup, vol goede moed weer en hier alvast een verslag van mijn eerste keer in montreal..
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, of beter gezegd: "om maar gelijk met mijn board op de course te vallen!" Weer een stuiter en dit keer ik niet alleen..
Eindelijk na alle blessures aan de start voor mijn tweede worldcup op de tot nu toe mooiste locatie op aarde (ja Britt, de aarde.. zie vorig artikel), de sneeuw perfect, de course strakker dan strak aangelegd en vol goede moed. Voor het Sunweb Snowboard Team pakte het alleen helaas iets anders uit dan gehoopt en om het even kort te houden, is dit de schade: Britt en ik geblesseerd tijdens training en Bell (zoals de meeste mensen al op het sportjournaal gezien hebben) een crash in de kwalificaties en met een gebroken arm uitgeschakeld.
Tja, en daar sta je dan, een illusie armer zou je zeggen.. Als positief denkend mens zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat een slechte generale repetitie goed nieuws is voor de uiteindelijke uitvoering, maar deze vlieger gaat hier niet helemaal op. We hadden gisteren dan ook een zware klap met het team. Toen we eenmaal wisten dat Bell er goed bovenop zou komen, hadden we tijd om eens even te gaan zitten en de situatie te overzien. Morgen vliegen Frank en ik naar Montreal voor de volgende LG Worldcup in Stoneham en de meiden vliegen maandag naar huis, change of plans dus.
Drie maal is scheepsrecht is dan ook het motto dit keer in mijn geval en het enige wat ik nu kan/ga doen is weer focussen op de volgende race en de volgende kans om een stapje dichterbij mijn doel te komen.
Officieel is het nog 365 dagen voor de spelen en heel Canada en speciaal Vancouver is in de ban van de Olympische spelen. De kranten staan er bol van! Wij gaan zo naar de kwalificatie voor de wedstrijd. De trainingen gisteren gingen wat minder, helaas weer een klein crashje en een lekkere beurse heup, maar met een fysio en wat pilletjes komen we daar ook wel weer overheen.
Voor het eerst naar Noord-Amerika, Canada Vancouver in dit geval en later door naar Montreal! Het lijkt wel een droom, maar het is echt zo, vanaf vandaag staan we op de Olympische grond van 2010 en alles en iedereen is hier al aan het aftellen. Vanuit mijn hotelkamer kan ik de piste aan de overkant van de baai zien liggen, adembenemend mooi hier en hier alvast een eerste indruk..
Door een technische storing heb ik mijn hele website moeten vernieuwen en ben ik aan het kijken of ik de oude artikelen nog kan converteren. Met wat slaaptekort en html-en heb ik een nieuwe versie gebouwd van mijn oude site, geheel vernieuwd dus! Veel leesplezier, er komt genoeg aan uit Canada en USA Worldcups!!!
Eindelijk na een lange blessure- en grieptijd heb ik weer wat te melden! Op de NK was het tijd voor de test om te kijken of alles weer goed functioneert met mijn enkel en conditie, voordat we volgende week afreizen naar Vancouver voor het Olympisch testevent. Vandaag was de parallel reuzenslalom en na een zinderende serie heats moest ik de finale rijden in een inmiddels aardig beschadigde course. Alles kwam nu op goede lijnen rijden aan en je kon niet meer eigen lijnen rijden, lekker beuken door de geulen! Alle twee de heats gewonnen met flinke voorsprong en 2009 ben ik ook weer Nederlands kampioen! Morgen nog de boardercross en dan op naar de worldcups in Noord-Amerika. Ons Sunweb Snowboard Team deed goede zaken al deze week, Bell Berghuis werd derde in zowel de Halfpipe FIS wedstrijd alsook in de PGS (parallel reuzenslalom)
About
Mijn naam is Pepijn van Schijndel van hetSunweb Snowboard Team en ik kom uit Zevenhuizen.
Het Sunweb Snowboard Team bestaat verder uit Bibian Mentel, Britt en Bell Berghuis; allen behoren tot de snowboardtop van Nederland. Het Sunweb Snowboard Team wordt geleid door de coach en expro snowboarder Frank Germann..
Dit unieke team bestaat uit vier gedreven talenten die hun sportieve grenzen opzoeken om hun persoonlijk doelen te behalen. De ultieme focus van het team is het behalen van de Olympische winterspelen in Vancouver 2010. Om dit doel te bereiken nodigen we u graag uit om dit team op de voet te volgen in 2009/2010. Hun gedrevenheid, talent en focus zal moeten leiden tot een sportief hoogtepunt. Deze sportieve weg willen we graag met u delen.
Het zijn vijf unieke individuen met 1 gezamlijke missie -Create the Life you want.
